Op de middelbare school heb ik altijd geleerd dat er een soort van tegenstelling is tussen enerzijds memento mori en anderzijds carpe diem. Gedenk te sterven was meer het Christelijke beeld: denk bij alles eraan dat je ooit dood gaat en dat wat je hier op aarde doet, bepaalt he je de eeuwigheid doorbrengt. En pluk de dag was meer een: wie dan leeft, wie dan zorgt. Leven alsof er geen morgen is.
Ik heb geen historisch onderzoek gedaan naar de precieze herkomst en betekenis van beide gezegdes, maar ik zie ze inmiddels als twee zijden van dezelfde medaille.
Gedenk te sterven: sinds ik het leven een beetje leuk ben gaan vinden (een jaar of 9 inmiddels), baal ik ervan dat ik zo veel ervan heb weggegooid. Ik weet, there is no use in crying over spilled milk, maar het heeft mij wel geleerd dat ik kansen moet pakken. De dood loert ergens om de hoek en ook al weet je niet om welke hoek, hij loert wel ergens.
Ik wil het maximale uit het leven halen. De dag plukken, juist ómdat ik gedenk te sterven.
En ik heb werkelijk de mooiste foto’s gemaakt gisterochtend. Dan sta ik echt even met mijn mond open te kijken naar het fantastische uitzicht vanuit de hut.
Cody Johnson – ’till you can’t
Words to live by.