Categorie: Niet gecategoriseerd

Ik ben actief voor een vakbond. Ik hou even in het midden voor welke. Ik spreek geregeld mensen die in moeilijke situaties zitten qua werk en ik kan die situaties lang niet altijd voor ze oplossen. En als ik er zo over nadenk: ik kan ze meestal niet voor ze oplossen. Maar ik kan de situaties vaak wel goed uitleggen. En verbeteren.
Ik voer vaak best moeilijke gesprekken, waarin ik mensen uitleg hoe de vork in de steel zit. En dat zijn soms echte slecht nieuws gesprekken. En ik voel dan dat het niet makkelijk gaat zijn voor de ander om het eerlijke verhaal van mij te horen. Maar ik geloof dat het goed is als mensen het eerlijke verhaal wel horen. En ik merk dat mensen daar vervolgens ook echt iets aan hebben. Het helpt hen vooruit. Ik zeg datgene dat ze in hun achterhoofd al wel weten, maar niet tegenover zichzelf of anderen durven toe te geven. En soms moet ik ze iets vertellen waar ze echt niet aan toe zijn. Bijvoorbeeld dat ze gewoon écht niet passen in deze organisatie. Maar dat is dan iets dat van mij komt. Het komt van iemand die oprecht wil helpen en die aan hun kant staat.
En soms is het meer dan medeleven dat ik voel. Of ik voel daar veel van, zeg maar. Dan tref je de allerbeste medewerker die je maar kan wensen. Iemand die werkelijk overal in de organisatie tot bloei kan komen, maar die door fouten van anderen tóch in de problemen is gekomen. Life isn’t fair. En dat probeer ik dan uit te leggen: jij hebt de wereld voor je liggen, maar waarschijnlijk niet in deze organisatie. En dat is heel jammer voor de organisatie. Echt heel jammer. Maar dat zie ik, maar dat zien de mensen die jou zouden moeten aannemen niet.

Ik zie wel dat dit uiteindelijk goed is voor zo iemand. Zij (het is een zij) moet gewoon ergens gaan werken waar ze wel gewaardeerd wordt voor haar kunnen. En dat is ergens anders. We gaan proberen te zorgen dat ze er zo goed mogelijk uitspringt.

We helpen mensen heel vaak naar een situatie toe waarin ze geen lid meer zijn van de vakbond. Best bijzonder.

Ik vind het fijn om iedereen recht in de ogen te kunnen kijken. Ik heb in het verleden mensen in mijn omgeving gehad die leugens beschouwden als een overlevingsstrategie: als de waarheid je ergens niet uit redt, dan lieg je gewoon. Het lijkt mij heel vermoeiend. Natuurlijk vertel ik niet alles aan iedereen, maar ik weet al decennialang te voorkomen dat ik moet liegen. En dat wordt best gewaardeerd merk ik. En voor mijzelf heeft het enorme voordelen: niet alleen kan ik daardoor met mezelf leven, het vereenvoudigt het leven ook enorm. Ik moet in dit verband altijd denken aan één voorval. Mijn toenmalige vrouw en ik gingen naar mijn schoonzus en zwager. Ik kwam daar overigens graag. Mijn schoonzus is een schat en mijn zwager een supervent die altijd bereid was om te helpen. Ik mis hen beiden enorm sinds 2016 en hoop dat het goed met ze gaat. Terug naar 200x. Ik denk dat we samen Sinterklaas gingen vieren. We hadden 50 minuten te rijden en we waren gevraagd om écht, écht, écht op tijd te zijn. Ik was op tijd klaar, maar mijn vrouw niet. Uiteindelijk reden we te laat weg. Ik reed goed door; iets te hard wellicht, maar ook weer niet extreem. Kinderen in de auto; een social event: het was het niet waard om veel te hard te rijden. Het was niet dat ik met een medisch spoedgeval zat en naar het ziekenhuis moest rijden – want geloof me, dan rij ik wel zo hard als ik zou kunnen zonder te crashen. Ik dwaal af.

We reden dus te laat weg. En kwamen te laat aan. Ik liep de gang in en trof mijn zwager. Ik zie zijn teleurgestelde blik zeg : sorry, we zijn te laat vertrokken. We waren niet op tijd klaar en daarom zijn we nu te laat. Ik wou dat het anders was, maar helaas, het is niet anders. Sorry. Hij reageert verbaasd: hadden jullie dan geen file? Ehh, nee, niets aan de hand op de weg midden op de dag in het weekend. Ik realiseer me dat ik met mijn vrouw moet gaan praten. Ik tref haar en vraag: wat heb jij verteld over waarom we te laat zijn? Je zwager is verbaasd dat we geen file hadden. En toen vertelde ze me dat ze haar zus kort daarvoor had verteld dat we lang in de file hadden gestaan. En dat dat de reden was waarom we te laat zijn. Ik voelde plaatsvervangende schaamte voor haar leugens. Zij was boos op mij dat ik de waarheid had verteld. En ik was boos op haar omdat ze had gelogen.

Eerlijk in het leven staan voelt niet alleen goed, maar het maakt het leven ook een stuk makkelijker. Ik hoef niet te onthouden wie ik welke leugen wanneer heb verteld. Het is veel gemakkelijker om alleen te onthouden hoeveel je iemand hebt verteld. Want nee, het is niet goed om iedereen alles te vertellen over wat ik voel en denk. Sommige dingen moet ik voor me houden in sommige situaties. Door eerlijk te zijn kan ik mezelf altijd recht in de ogen kijken en zeggen: ik heb geprobeerd het goed te doen.

Ik ben niet zo van het delen. Mensen gaan dan iets vinden van wat ik doe en daar wil ik eigenlijk niet mee worden geconfronteerd. En dat gevoel houdt mij tegen om dingen te delen op facebook. Andere social media heb ik niet eens. En dit blog is natuurlijk ook compleet onvindbaar (nog los van het feit dat blogs al echt compleet achterhaald zijn).
Tegelijkertijd zie ik dat er mensen in mijn omgeving zijn die, als ik ze vertel wat ik zoal doe en plan te gaan doen, daar met bewondering naar kijken. En dan denk ik: als ze bewondering hebben voor wat ik doe, dan doe ik misschien wel iets goeds. En dan wil ik er misschien over vertellen, omdat mensen het leuk vinden om erover te horen. Misschien kan ik mensen inspireren.

Of is dit een rationalisatie om toch eens iets op te schrijven zodat ik het zelf later eens kan teruglezen en tevreden kan terugkijken op mijn leven? Ja, dat is het. En dan is het eigenlijk wel goed als ik het schrijf in een obscuur blog dat niemand kent – maar ikzelf natuurlijk wel :-).

Goed, ik ga dit blog weer gebruiken. En ik ga voorlopig niemand erover vertellen. Ik publiceer het en ik lees het zelf. Ja, anderen kunnen meelezen. En dat mag. En aan iedereen die meeleest: fijn, maar hou je gedeisd (gedeist?), anders stop ik waarschijnlijk met schrijven.

Al enige tijd sta ik best vaak op de crosstrainer. 40 minuten 230W, vrijwel elke dag. Soms met een rugzak van 10 kg. Kortom, ik train best zwaar. Maar zou ik ook kunnen hardlopen? Qua conditie zeker, maar wat is er nog meer nodig? Gebruik je eigenlijk andere spieren voor hardlopen dan voor trainen op de crosstrainer?

Zondag 9 juni besloot ik het eens te proberen. Ik liep 5.72 km in 35 minuten. Ik heb in die 35 minuten 5 minuten gewandeld. Ik vond het best OK voor een eerste poging. Als je schema’s voor beginners bekijkt, dan duurt het weken en weken voordat je geacht wordt zo lang achter elkaar te kunnen hardlopen. Na het lopen had ik wel echt veel last van mijn spieren. Echt spierpijn. Ik kon de trap nauwelijks op komen. Ik heb later die dag nog wel een half uur op de crosstrainer gestaan, want moe was ik niet.

Twee dagen later viel het me op dat meerdere wegen rondom Vleuten en Haarzuilens op 23 juni worden afgesloten. Ik realiseerde me dat er misschien wel een hardloopevent zou zijn die dag, googlede het en, jawel!, die dag wordt de Kasteelloop de Haar gehouden. De inschrijving voor de 5 km zat vol, maar ik kon me wel inschrijven voor de 10,55 km. Dat heb ik meteen gedaan (nr 4299) en nu heb ik een doel voor het hardlopen :-). Een uurtje later was de inschrijving voor de 10 km ook gesloten – goed dat ik niet heb geweifeld!

Die dag meteen weer een rondje hardgelopen. Nu zonder tussendoor een stukje te wandelen. 5.68 km in 32:13. Opnieuw was het achteraf niet leuk: de pijn aan mijn beenspieren en aan mijn pezen (bovenzijde knieën met name) was heftig. Maar het voelde als gewone overbelasting: spierpijn. Geen bijzonderheden.

Ik besloot dat ik elke 2 dagen zou gaan trainen, zodat mijn pezen en spieren elke andere dag kunnen herstellen. Tja, en op wat voor tijd zou ik moeten mikken? Op basis van de eerste trainingen lijkt het nét haalbaar om de 10.55 km in 1 uur te doen. Hee, en misschien zit er nog wat progressie in mijn snelheid in de nu resterende 5 trainingen. Ambitieus doel. Leuk :-).

Donderdag heb ik 45 minuten gelopen, zaterdag 50 minuten. Ik begin er vertrouwen in te krijgen dat het zou moeten lukken. De spierpijn achteraf begint minder erg te worden en de laatste training had ik, als het nodig was, denk ik nog wel 10 minuten langer door gekund – daarmee zou het gelukt zijn om de kwart marathon in een uur te lopen. Vanaf de vierde training heb ik mijn tepels afgeplakt. De kleding schuurde te veel; ze begonnen te bloeden.

Mijn trainingen tot nu toe:

Dag	Afstand (km)	Tijd (min:sec)	Theoretische tijd 10.55km. (min:sec)
9/6	5.72	35:04	64:33
11/6	5.68	32:12	59:50
13/6	7.96	45:00	59:38
15/6	8.92	50:00	59:08

17/6. Ik ga zo weer trainen, maar zie er wel tegenop. Het is best zwaar naturlijk. Ik verwacht eerlijk gezegd niet dat ik na zondag ga blijven hardlopen. We gaan het zien.

Dag	Afstand (km)	Tijd (min:sec)	Theoretische tijd 10.55km. (min:sec)
17/6	10.70	60:00	59:10

De training ging super. Het is gelukt! Als ik dit zondag kan herhalen, dan is het doel bereikt. Best apart. Ik heb vandaag een kwart marathon gelopen :-).
Helaas had ik opnieuw last van bloedende tepels; overmorgen maar eens beter plakkende pleisters proberen.

19/6. Opnieuw zag ik er wel tegenop. Opnieuw bloedende tepels; pleisters lieten weer los. Overigens tijdens het lopen ook pijn op diverse plaatsen in mijn benen en voeten. Het is toch een soort van overbelasting (90 kg een uur lang in beweging houden is per definitie overbelasten). Lekker opzwepende muziek opgezet.

Dag	Afstand (km)	Tijd (min:sec)	Theoretische tijd 10.55km. (min:sec)
19/6	10.75	60:00	59:10

Vrijdag ga ik niet meer trainen. Ik ga mijn lichaam vanaf nu rust gunnen tot aan zondag. Deels omdat dat mogelijk een beter resultaat oplevert zondag, maar deels ook omdat het wel leuk is geweest zo. Nog één keer een krachtinspanning, zondag dus, en dan hou ik er denk ik mee op.

Update van zondag 23/6: de dag van de Kasteelloop.
I’ve done it! in 59:38 minuten. Ik vertrok 11 minuten later dan het startschot en daarom kloppen de vergelijkingen met anderen op die pagina niet (ik was inderdaad de 29e man in de leeftijd 50-54 die over de finish kwam, maar er hadden er maar 18 een snellere tijd – de andere 10 waren gewoon eerder gestart).

Mannen alle leeftijden	Mannen 50-54 jr	Overall
264 van de 599.	19e van de 59.	362e van 1236.

Oh, en ik moet nog even klagen. De finish stond te ver weg! De finish stond op ongeveer 10,8 km en niet op 10,55 km. Daardoor was het nog bijna mislukt om binnen een uur te finishen; ik heb echt een sprintje moeten trekken de laatste 200 meter!
En waarom denk ik dit zo zeker te weten? Allereerst mijn eigen waarneming. Elk km-bord stond op de juiste plaats volgens mijn eigen gps. Alleen de finish klopte niet. En bij alle deelnemers zie je dat hun tijden van de eerste 10 km gemiddeld véél sneller zijn dan de laatste ‘0,55’ km. De verklaring is dat de afstand tussen de 10 km en de finish 0,8 km was.
Gelukkig had ik het op tijd door en met het extra sprintje lukte het om de 10.8 km in een uur te lopen.

Nog even de route:

En nu? Ga ik door met hardlopen? Ik weet het nog niet. Het is misschien wel leuk – het geeft in ieder geval wel echt een boost om zo’n loop te doen en je doel te halen. Van de andere kant: ik had weer bloedende tepels (pleisters bleven niet zitten) en ik heb nu, ’s avonds, behoorlijk wat last van mijn rechter achillespees. Ik moet die echt ontzien en loop er zelfs wat anders door. Oké, dat laatste is een eufemisme: ik loop gewoon mank. Dus eerst maar eens helen en daarna zie ik wel weer. De Dam tot Damloop lijkt me wel wat (maar zit vol inmiddels en komt niet optimaal uit t.o.v. vakantieplannen).

Pff, het leek er écht even op dat ik alle eerdere posts kwijt was. Na de migratie van het domein naar een andere provider bleek de backup niet goed over te kunnen worden gezet. Het heeft een paar dagen geduurd, maar volgens mij is nu alles teruggezet – én inmiddels ook op een toekomstbestendige manier gebackupt (of hoe je dat ook behoort te schrijven).