Lachen, wat een vraag. Ik schrijf een blog die echt niemand kent, niemand kan vinden en die ik absoluut niet promoot. Het is alsof ik een dagboek bijhoud, en dat vervolgens open en bloot op een onmogelijke plaats in de wereld neerleg, waar niemand ooit komt. Totdat ze dat wel doen natuurlijk. Bij mijn overlijden gaat er vast wel iemand eens kijken naar die links op mijn site en zij vinden dan deze blog. De andere (vooral over het vorige koophuis en de sores met mijn leven op dat moment) zit achter slot en grendel, maar deze is openbaar. Ik heb een conceptartikel klaarstaan over ‘directe feedback van mijn lichaam’, die ik niet ga delen, maar die neerkomt op: mijn lichaam protesteert nogal tegen de dingen die ik doe. Harde fysieke inspanning, alcohol drinken, te veel eten. Vind mijn lichaam niet leuk. Daar laat ik het maar even bij.
Op dit moment ben ik ziek, nadat ik mij compleet heb overwerkt in Noorwegen afgelopen week. Het heeft met elkaar te maken, want mijn weerstand was gewoon te veel verzwakt door het werken. Maar wat heb ik gedaan in die dagen? Een overzicht in enkele foto’s:
Materialen uit de auto naar de hut gesleeptBouwmaterialen bij de Byggmakker in Arendal gehaald en ook die naar de hut gesleept.Water gefilterd. ChatGPT kon prima uitleggen waarom de constructie, die ChatGPT zelf had geadviseerd, niet goed werkte om de verkleuring eruit te halen. Heb het water wel gedronken.2 mei, 00:20. Bijna volle maan aan een heldere hemel. Wat schetste mijn verbazing? 2 dagen later was het ’s nachts om die tijd stikdonker. Nog steeds een heldere hemel, maar geen maan. Hoe dan? ChatGPT wist het antwoord: de maan kwam 2 dagen later niet meer boven de horizon uit. Aparte ervaring wel.Het huis opgekrikt – dit is het nieuwe gedeelte (jaren 80), waarvan de integriteit van de vloer en de wanden nog prima is. Kortom, het opkrikken van de wanden was genoeg om dit deel recht te zetten.Bij deze foto gaat het om wat je bovenin ziet: ik heb muizengaas geplaatst onder het hele nieuwe gedeelte. Dit was een monsterklus, dat me te veel energie heeft gekost. Ik was fysiek uitgeput, maar wel erg blij dat het gelukt is om het te doen (op de laatste dag).Een sfeerfotootje vanaf de andere kant van de rivier. Ik was bezig stenen te halen voor het opkrikken van het huis. De volgende trip ga ik het dak aan de achterzijde herstellen (waar nu nog blauw zeil overheen ligt).Oh ja, en wat écht niet fijn was: het werk bleef mij achtervolgen. En niet op een leuke manier helaas. Dus ik zat wel lekker ontspannen, maar raakte zo gestrest, dat mijn bloeddruk boven de 180/100 uitkwam. Echt, echt, echt niet leuk. Maar goed, eigen schuld, dan had ik maar niet bereikbaar moeten zijn.
