TV stuk

Ik heb beneden een Samsung TV staan, 40″, die al wat historie heeft. En zojuist, midden in een programma, gaat het scherm op zwart. Het geluid bleef het prima doen, maar het beeld verdween.

Even wat achtergrond bij de TV. Ergens in de periode 2011 – 2014, had ik precies dezelfde TV. Die is in 2014 omgevallen, waardoor het scherm kapot ging. Ik heb toen het volgende gedaan: ik heb exact hetzelfde type TV gekocht en heb de printplaten uit de oude gehaald, met de gedachte dat die ooit bruikbaar zouden kunnen zijn als de nieuw gekochte TV kapot gaat.

En dat is al eens gebeurd – als ik het mij goed herinner. Ik meen me te herinneren dat ik deze TV al eens open heb gehad, een printplaat heb vervangen, en daarna deed hij het weer. Helemaal zeker ben ik er niet van. En ik weet dus ook niet meer wát er toen met de TV aan de hand was.

Dit is de situatie nu. De diverse printplaten van de oude TV erbij gelegd.

En nu komt het: ik ben destijds natuurlijk vergeten om op de uitgenomen printplaat te markeren dat hij defect is. En nu weet ik dus niet welke van de drie printplaatjes die er omheen liggen, defect is.

Er zijn drie printplaten die ik zou kunnen vervangen. Mogelijke situaties:
1. De nu kapotte printplaat is dezelfde als de printplaat die ik destijds heb vervangen -> de TV kan niet worden gerepareerd door een printplaat te vervangen.
2. Eén van de andere twee printplaten is defect -> het vervangen van de defecte printplaat zal de TV waarschijnlijk weer tot leven wekken.
3. Er is iets anders defect dan een printplaat.
Gezien het plotselinge uitvallen van het beeld, denk ik echter wel dat het een printplaat is. Een los contact zou niet zo plotseling en definitief optreden.

Welke plaat is het meest verdacht?
– De plaat rechtsboven (oranje) is de power unit. Die verdenk ik niet. De TV gaat immers goed aan, het geluid doet het nog en de backlight lijkt te werken (al is dat overdag moeilijk te zien. Power units zijn wel zaken die vaak defect gaan; het is heel goed mogelijk dat ik deze plaat de vorige keer heb vervangen.
– De plaat linksboven, is waar het signaal binnenkomt. En die functie lijkt ook nog goed te werken. Het geluid doet het immers. Deze plaat is qua stekkers het makkelijkste te vervangen.
– De plaat in het midden, onderin, stuurt het beeld aan en is daarom het meest verdacht. Ik zie er wel wat tegenop om deze te vervangen, omdat het met drie flatcables vast zit en die zijn best tricky om goed vast te zetten.

Goed, ik probeer toch de plaat in het midden, onderin. De meest verdachte plaat eerst dus.

<3 minuten later> Gelukt! Het was inderdaad die printplaat. Drie kabeltjes los, twee schroefjes los, plaat vervangen, en weer vastmaken. Viel heel erg mee.Vervolgens even op de stroom aangesloten en de HDMI-kabel erin. Het beeld kwam meteen terug. Nu alles weer in elkaar schroeven!

Het is toch leuk dat ik in 2014 een vooruitziende blik had, waardoor ik de TV inmiddels al 2x heb kunnen repareren. Maar het is ook eigenlijk best fout, dat een TV, in 12 jaar, al twee nieuwe printplaten nodig heeft. En het is niet zo dat dat ding hier de hele dag aan staat of zo. Nou ja, deze is voorlopig weer gered. Hopelijk gaat hij weer jaren mee.

Een Messerschmidt KR200 in Car S.O.S. Prachtig ding.

Elke nieuwe dag is er 1 minder (en niet 1 méér).

Ik denk best geregeld na over de eindigheid van het leven. Op momenten vind ik het moeilijk te accepteren. En op momenten lukt het me zelfs niet om het te bevatten.

Wat mij fascineert, is hoe iemands perspectief op het leven verandert als hij te horen krijgen dat hij terminaal ziek is. Natuurlijk slaat de schrik je om het hart als je het nieuws krijgt dat je nog slechts, zeg, drie maanden te leven hebt. Je gaat kijken hoe je de resterende tijd op aarde optimaal kan besteden. Je gaat het maximale willen halen uit het laatste beetje leven dat nog voor je ligt. Ondertussen ligt er een zware deken over de hele periode, juist omdat je weet dat het nog maar zo kort is. Aftellen. Het lijkt me verschrikkelijk om mee te moeten maken.

Maar dan denk ik: er zijn ook mensen die nog maar drie maanden te leven hebben en dat níet weten. Blissfully unaware gaan zij door het leven. Zij zijn niet bezig het maximale eruit te halen, omdat ze denken dat ze nog heel lang hebben. Het voordeel is natuurlijk dat de zware deken van doem deze mensen bespaard blijft, maar het nadeel is dat ze de laatste maanden van hun leven dingen doen die ze echt niet hadden willen doen als ze hadden geweten dat het hun laatste drie maanden waren. Hadden ze het willen weten?

En ik denk ook: wat is het échte verschil met ieder ander? Uiteindelijk zijn we allemaal terminaal ziek, maar zonder prognose. Van leven ga je dood. Misschien is het vooral vreemd dat we allemaal leven alsof de muziek nooit zal ophouden.

We blijven doen wat we doen, ook al is het niet wat we zouden willen doen als we ons bewust(er) zouden zijn van onze mortaliteit. We gaan naar die baan die we niet leuk vinden, hebben misschien een huwelijk dat ons benauwt en, meer algemeen, we besteden onze tijd en energie aan dingen waar we onze tijd en energie niet aan zouden willen besteden als we ons zouden realiseren hoe schaars onze tijd en energie eigenlijk is.

Youp van ’t Hek zei het leuk in een oudejaarsconference (1989?): ‘Als iedereen nu daarheen zou gaan, waar ze het liefst zouden willen zijn, dan had je binnen 10 minuten extra verkeersinformatie.’ Ja, dat denk ik ook.

Bovenstaand inzicht is misschien wel wat een mid-life crisis definieert. Hoogste tijd dus om na te denken waar ik mijn tijd en energie aan wil gaan besteden. 🙂

Hoeveel wil ik delen?

Lachen, wat een vraag. Ik schrijf een blog die echt niemand kent, niemand kan vinden en die ik absoluut niet promoot. Het is alsof ik een dagboek bijhoud, en dat vervolgens open en bloot op een onmogelijke plaats in de wereld neerleg, waar niemand ooit komt.
Totdat ze dat wel doen natuurlijk. Bij mijn overlijden gaat er vast wel iemand eens kijken naar die links op mijn site en zij vinden dan deze blog. De andere (vooral over het vorige koophuis en de sores met mijn leven op dat moment) zit achter slot en grendel, maar deze is openbaar.
Ik heb een conceptartikel klaarstaan over ‘directe feedback van mijn lichaam’, die ik niet ga delen, maar die neerkomt op: mijn lichaam protesteert nogal tegen de dingen die ik doe. Harde fysieke inspanning, alcohol drinken, te veel eten. Vind mijn lichaam niet leuk. Daar laat ik het maar even bij.

Op dit moment ben ik ziek, nadat ik mij compleet heb overwerkt in Noorwegen afgelopen week. Het heeft met elkaar te maken, want mijn weerstand was gewoon te veel verzwakt door het werken. Maar wat heb ik gedaan in die dagen? Een overzicht in enkele foto’s:

Materialen uit de auto naar de hut gesleept
Bouwmaterialen bij de Byggmakker in Arendal gehaald en ook die naar de hut gesleept.
Water gefilterd. ChatGPT kon prima uitleggen waarom de constructie, die ChatGPT zelf had geadviseerd, niet goed werkte om de verkleuring eruit te halen. Heb het water wel gedronken.
2 mei, 00:20. Bijna volle maan aan een heldere hemel. Wat schetste mijn verbazing? 2 dagen later was het ’s nachts om die tijd stikdonker. Nog steeds een heldere hemel, maar geen maan. Hoe dan? ChatGPT wist het antwoord: de maan kwam 2 dagen later niet meer boven de horizon uit. Aparte ervaring wel.
Het huis opgekrikt – dit is het nieuwe gedeelte (jaren 80), waarvan de integriteit van de vloer en de wanden nog prima is. Kortom, het opkrikken van de wanden was genoeg om dit deel recht te zetten.
Bij deze foto gaat het om wat je bovenin ziet: ik heb muizengaas geplaatst onder het hele nieuwe gedeelte. Dit was een monsterklus, dat me te veel energie heeft gekost. Ik was fysiek uitgeput, maar wel erg blij dat het gelukt is om het te doen (op de laatste dag).
Een sfeerfotootje vanaf de andere kant van de rivier. Ik was bezig stenen te halen voor het opkrikken van het huis. De volgende trip ga ik het dak aan de achterzijde herstellen (waar nu nog blauw zeil overheen ligt).
Oh ja, en wat écht niet fijn was: het werk bleef mij achtervolgen. En niet op een leuke manier helaas. Dus ik zat wel lekker ontspannen, maar raakte zo gestrest, dat mijn bloeddruk boven de 180/100 uitkwam. Echt, echt, echt niet leuk. Maar goed, eigen schuld, dan had ik maar niet bereikbaar moeten zijn.