Ik ben niet zo van het delen. Mensen gaan dan iets vinden van wat ik doe en daar wil ik eigenlijk niet mee worden geconfronteerd. En dat gevoel houdt mij tegen om dingen te delen op facebook. Andere social media heb ik niet eens. En dit blog is natuurlijk ook compleet onvindbaar (nog los van het feit dat blogs al echt compleet achterhaald zijn).
Tegelijkertijd zie ik dat er mensen in mijn omgeving zijn die, als ik ze vertel wat ik zoal doe en plan te gaan doen, daar met bewondering naar kijken. En dan denk ik: als ze bewondering hebben voor wat ik doe, dan doe ik misschien wel iets goeds. En dan wil ik er misschien over vertellen, omdat mensen het leuk vinden om erover te horen. Misschien kan ik mensen inspireren.
Of is dit een rationalisatie om toch eens iets op te schrijven zodat ik het zelf later eens kan teruglezen en tevreden kan terugkijken op mijn leven? Ja, dat is het. En dan is het eigenlijk wel goed als ik het schrijf in een obscuur blog dat niemand kent – maar ikzelf natuurlijk wel :-).
Goed, ik ga dit blog weer gebruiken. En ik ga voorlopig niemand erover vertellen. Ik publiceer het en ik lees het zelf. Ja, anderen kunnen meelezen. En dat mag. En aan iedereen die meeleest: fijn, maar hou je gedeisd (gedeist?), anders stop ik waarschijnlijk met schrijven.