Ik denk best geregeld na over de eindigheid van het leven. Op momenten vind ik het moeilijk te accepteren. En op momenten lukt het me zelfs niet om het te bevatten.
Wat mij fascineert, is hoe iemands perspectief op het leven verandert als hij te horen krijgen dat hij terminaal ziek is. Natuurlijk slaat de schrik je om het hart als je het nieuws krijgt dat je nog slechts, zeg, drie maanden te leven hebt. Je gaat kijken hoe je de resterende tijd op aarde optimaal kan besteden. Je gaat het maximale willen halen uit het laatste beetje leven dat nog voor je ligt. Ondertussen ligt er een zware deken over de hele periode, juist omdat je weet dat het nog maar zo kort is. Aftellen. Het lijkt me verschrikkelijk om mee te moeten maken.
Maar dan denk ik: er zijn ook mensen die nog maar drie maanden te leven hebben en dat níet weten. Blissfully unaware gaan zij door het leven. Zij zijn niet bezig het maximale eruit te halen, omdat ze denken dat ze nog heel lang hebben. Het voordeel is natuurlijk dat de zware deken van doem deze mensen bespaard blijft, maar het nadeel is dat ze de laatste maanden van hun leven dingen doen die ze echt niet hadden willen doen als ze hadden geweten dat het hun laatste drie maanden waren. Hadden ze het willen weten?
En ik denk ook: wat is het échte verschil met ieder ander? Uiteindelijk zijn we allemaal terminaal ziek, maar zonder prognose. Van leven ga je dood. Misschien is het vooral vreemd dat we allemaal leven alsof de muziek nooit zal ophouden.
We blijven doen wat we doen, ook al is het niet wat we zouden willen doen als we ons bewust(er) zouden zijn van onze mortaliteit. We gaan naar die baan die we niet leuk vinden, hebben misschien een huwelijk dat ons benauwt en, meer algemeen, we besteden onze tijd en energie aan dingen waar we onze tijd en energie niet aan zouden willen besteden als we ons zouden realiseren hoe schaars onze tijd en energie eigenlijk is.
Youp van ’t Hek zei het leuk in een oudejaarsconference (1989?): ‘Als iedereen nu daarheen zou gaan, waar ze het liefst zouden willen zijn, dan had je binnen 10 minuten extra verkeersinformatie.’ Ja, dat denk ik ook.
Bovenstaand inzicht is misschien wel wat een mid-life crisis definieert. Hoogste tijd dus om na te denken waar ik mijn tijd en energie aan wil gaan besteden. 🙂